به یاد فروغ که در شعرش اگر غزلی بود،غزلِ جدایی بود...غزل فاصله...حرفش همه یک پنجره برای من کافیست بود،کسی مرا به مهمانی گنجشکها دعوت نخواهد کرد بود و باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم بود

من از زمانی که قلبِ خود را گُم کرده ام می ترسم...من از تصور بیهودگی این همه دست و از تجسم بیگانگی این همه صورت می ترسم و من مثل دانش آموزی که درسِ هندسه اش را دیوانه وار دوست می دارد تنها هستم

من می دانم در این زمانه که فرصت بودن نیست،اُمید عین بیهودگیست

 و باز دلم گرفته است....باز قلمی و کاغذی فقط

مرا به باد بسپرید

 آری زمان گذشت و چشم های من سراسر شب به یاد او که دیگر نیست،به یاد آن دو دست سبز جوانش،بیدار بود و آهسته می گریست .  هنوز هم در کوچه باد می آید و این منم زنی تنها در آستانه فصلی سرد